Κεντρική Σελίδα των Αρχείων      Περιεχόμενα      Επόμενο Κεφάλαιο

        160. Η Σύνοδος της Ανναπόλεως.  Ενόσω αυτά τα πραξικοπήματα και οι εξεγέρσεις συνέβαιναν στην Νέα Αγγλία, μια διαφορετική παραλλαγή συνόδου προετοιμαζόταν στα νοτιότερα. Ο Γεώργιος Ουάσινγκτων και οι οπαδοί του, οι Κινγκινάτοι, μαζύ και οι συμπαθούντες, προσπαθούσαν να επωφεληθούν της οικονομικής υφέσεως, για να προωθήσουν τα μυστικά τους σχέδια για κάποια μορφή ολιγαρχίας ή δικατατορίας, που θα ξεφορτωνόταν δια μιάς τόσο την δημοκρατία, όσο και την ομοσπονδιακή κυβερνητική μορφή, και θα συγκέντρωνε τον έλεγχο σε λίγα χέρια, με τον αρχιαριστοκράτη Γεώργιο Ουάσινγκτων ως ανώτατο άρχοντα, είτε ανοικτά είτε σιωπηρά. Το ευνοούμενο σχέδιο του Ουάσινγκτων για αυτόν τον σκοπό, όπως είδαμε, ήταν δια της προωθήσεως της Διώρυγος Τσεζαπήκε και Οχάιο, η οποία θα έδινε την δυνατότητα στον Ουάσινγκτων να δημιουργήσει, ως τερματικό λιμάνι της διώρυγος, μια πόλη στον Πότομακ, κοντά στην έδρα του Ουάσινγκτων και υπό την πλήρη δικτατορία του. Η κατοχή αυτής της πόλεως, θα οδηγούσε τελικά στην κυριαρχία επί των δυτικών εδαφών, και εν κατακλείδι στην κατάληψη αυτών τούτων των Ηνωμένων Πολιτειών. Ο κύριος ηγέτης της αντιστάσεως απέναντι στις ραδιουργίες του Ουάσινγκτων απομακρύνθηκε το 1785, όταν οι οπαδοί των Κινγκινάτων φρόντισαν για τον διορισμό του Θωμά Τζέφφερσον ως επιτετραμένου στην Γαλλία, ούτως ώστε, τουλάχιστον ως προς τον Νότο, να μη αναμένεται μεγάλη οργανωμένη αντίδραση, του είδους, τουλάχιστον, που θα μπορούσε να αντιμετωπίσει την μυστική και αόρατη οργάνωση των Κινγκινάτων. Η Νέα Υόρκη είχε ένα αντίπαλο σχέδιο αναπτύξεώς της ως λιμένος, αλλά το μέγεθος του μοναρχικού αισθήματος, που υπήρχε ακόμη στην πόλη, τους έκανε μάλλον να αποβλέπουν στους Κινγκινάτους σαν την καλύτερη ελπίδα τους να γλυτώσουν από την απειλή της δημοκρατίας, τάση που ενισχυόταν από το γεγονός ότι ο Αλέξανδρος Χάμιλτον, μέλος των Κινγκινάτων, είχε διακριθεί για την υπεράσπιση των μοναρχικών συμφερόντων στην πόλη της Νέας Υόρκης. Ετσι, τα σχέδια των Κινγκινάτων μπόρεσαν να συγκεντρώσουν σημαντική κεκαλυμένη υποστήριξη, αν και πολλοί από τους οπαδούς δεν συνειδητοποιούσαν τις ακριβείς προθέσεις τους, καθώς τα σχέδια παρουσιάζοντο συνήθως στους αμύητους όχι ως σχέδια συγκεντρωτικής ολιγαρχίας, παρά ως ένα σχέδιο για κάτι που αποκαλείτο μάλλον διφορούμενα μια "πληρέστερη ένωση."

        Το κύριο εμπόδιο στο σχέδιο της διώρυγος ήταν η Μαίρυλαντ, δια μέου της επικρατείας της οποίας θα περνούσε η διώρυγα, και όπου θα έπρεπε να τοποθετηθεί ο προτεινόμενος νέος τερματικός λιμένας του Πότομακ. Η αντίθεση της Μαίρυλαντ στο σχέδιο της Βιρτζίνιας για την άμεση σύνδεση με τα βορειοδυτικά είχε κάποτε σχεδόν διασπάσει την Πρώτη Δημοκρατία, και η Μαίρυλαντ θα έπρεπε να ληφθεί υπ' όψη, εάν επρόκειτο να προκόψει το μέρος της συνωμοσίας των Κινγκινάτων που είχε να κάνει με την διώρυγα. Η Μαίρυλαντ, πράγματι, ενδιαφερόταν περισσότερο, εάν ετίθετο θέμα διωρύγων αν πάση περιπτώσει, για μια διώρυγα που θα έκοβε κατά μήκος την βάση της χερσοννήσου Ακκομακ ("Ντελ-Μαρ-Βα"), ώστε τα λιμάνια της Μαίρυλαντ να έχουν πρόσβαση στην θάλασσα, χωρίς τα πλοία να είναι υποχρεωμένα οπωσδήποτε να περάσουν μέσα από τα χωρικά ύδατα της Βιρτζίνιας - τμήμα της επικρατείας της Βιρτζίνιας, που ενοχλούσε ανέκαθεν την Μαίρυλαντ. Ετσι, όταν οι Κινγκινάτοι προσπάθησαν να συγκαλέσουν μια σύσκεψη περί της διώρυγας μεταξύ Βιρτζίνιας και Μαίρυλαντ, μόνο το νομοθετικό σώμα της Βιρτζίνιας αποδείχθηκε πρόθυμο (αφού το σχέδιο θα εξασφάλιζε ένα μέρος του ελέγχου που η Βιρτζίνια, δια των τεχνασμάτων της Μαίρυλαντ, είχε χάσει στα Βορειοδυτικά), ενώ το νομοθετικό της Μαίρυλαντ, ενδιαφερόμενο περισσότερο για την καλούμενη Διώρυγα Τσεζαπήκε και Ντελαγουαίρ, ήταν πρόθυμο να δεχθεί μόνον αν οι τρεις πολιτείες του Κόλπου Ντελαγουαίρ - Νέα Ιερσέη, Ντελαγουαίρ, και Πεννσυλβανία - συμμετείχαν στην σύσκεψη, ώστε να συζητηθούν ταυτοχρόνως αμφότερες οι προτεινόμενες διώρυγες.

        Την άνοιξη του 1786, αντιπρόσωποι των νομοθετικών σωμάτων των πέντε αυτών πολιτειών συγκεντρώθησαν στην Αννάπολη για να συζητήσουν τα δύο σχέδια διώρυγος και τα συναφή ζητήματα - μια σύνοδος ελεγχόμενη από τους συμπαθούντες της Εταιρίας των Κινγκινάτων, και υποστηριζόμενη από τα ίδια αριστοκρατικά στοιχεία που κατήγγειλαν, λίγο αργότερα μέσα στο ίδιο καλοκαίρι, τις "συνόδους" της Μασσαχουσέττης ως παράνομες και αντισυνταγματικές, που δεν αρνούντο όμως να υποστηρίξουν τέτοιες συνόδους ανάλογα με τα συμφέροντά τους. Δεν υπήρχε πρόθεση, πάντως, ούτε από τους Κινγκινάτους ούτε από τους χρηματιστές και τους γαιοκτήμονες που υποστήριζαν την συνωμοσία τους περί ανατροπής της Πρώτης Δημοκρατίας, να διεκπεραιωθεί από την Σύνοδο της Ανναπόλεως το πρόγραμμα για το οποίο αυτή είχε συγκληθεί. Ο πραγματικός στόχος ήταν η ανατροπή της υφισταμένης κυβερνήσεως των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής, και οι συνωμότες δεν είχαν πρόθεση να επιτρέψουν σε κανένα απολύτως σχέδιο να ολοκληρωθεί επιτυχώς εφ' όσον υπήρχε άκόμη η κυβέρνηση. Επομένως, όταν είχε συνέλθει η Σύνοδος της Ανναπόλεως, οι φιλοκινγκινάτοι, οι οποίοι κρατούσαν τα νήματα σε αυτήν την σύσκεψη, μετέστρεψαν την συζήτηση από τα σχέδια των διωρύγων στο ζήτημα της ομοιόμορφης κωδικοποιήσεως των νόμων για το διαπολιτειακό εμπόριο, που μπήκε στην ημερησία διάταξη ως ζήτημα που απαιτούσε ρύθμιση πριν από την κατασκευή οιασδήποτε διαπολιτειακής διώρυγος. Ομοίως, με προτροπή των Κινγκινάτων και των οπαδών τους, αποφασίσθηκε πως δεν μπορούσε να σχεδιασθεί κανένα διαπολιτειακό εμπόριο με την αντιπροσώπευση μόνο πέντε πολιτειών. Για τον λόγο αυτό αποφασίσθηκε να διακοπεί η συνεδρίαση για τον Μάϊο του 1787, και στο μεταξύ να κληθούν όλα τα νομοθετικά σώματα να στείλουν αντιπροσώπους σε μια σύνοδο για αυτό το σκοπό, με έδρα την Φιλαδέλφεια.

        Η πρόσκληση, όπως ψηφίσθηκε, αναφερόταν σε μια σύνοδο για την ευθυγράμμιση της νομοθεσίας περί διαπολιτειακού εμπορίου. Ομως, καθώς το μήνυμα εφυγε για τα πολιτειακά νομοθετικά σώματα, ανακοινώθηκε πως η σύνοδος της Φιλαδελφείας του επομένου έτους θα αφορούσε την ενιαία διαπολιτειακή εμπορική νομοθεσία και άλλα σημαντικά ζητήματα. Στον βαθμό που ο Γώργιος Ουάσινγκτων και οι Κινγκινάτοι του άφηναν να εννοηθεί πως τα "άλλα σημαντικά ζητήματα" περιελάμβαναν την οργάνωση μιας "πληρέστερης ενώσεως," όλοι κατάλαβαν καλά ότι η Σύνοδος της Φιλαδελφείας ήταν στην πραγματικότητα μια αμυδρά μεταμφιεσμένη συνωμοσία για την ανατροπή της Κυβερνήσεως των Ηνωμένων Πολιτειών υπέρ κάποιου σκοπού που κανένας δεν εγνώριζε.

        161. Τα Επακόλουθα της Εξεγέρσεως Σαίης.  Η συνωμοσία της Εταιρίας των Κινγκινάτων εκτυλισσόταν με χαλαρό ρυθμό στην Σύνοδο της Ανναπόλεως (όπως απαιτούσε η διακοπή της μέχρι το επόμενο έτος). Οταν όμως συνέβη το εργατικό πραξικόπημα στην Ρόουντ Αϊλαντ τον Μάϊο του 1786, λίγο μετά την διακοπή της Συνόδου Ανναπόλεως, ακολουθούμενο τον Αύγουστο από την Εξέγερση Σαίης στην Μασσαχουσέττη, και κατόπιν από την έναρξη ξεσηκωμών σε όλες τις γειτονικές περιοχές, οι πλούσιοι χρηματιστές και γαιοκτήμονες αισθάνθησαν ότι η περίπτωση καλούσε σε επίσπευση της ανατροπής της Πρώτης Δημοκρατίας. Ηταν αναγκαίο προηγουμένως, όμως, να κατασταλεί η Εξέγερση Σαίης, γιατί, με κυβέρνηση φτωχών στην Μασσαχουσέττη και την Ρόουντ Αϊλαντ, και με φιλικά κινήματα να ξεσπούν στις υπόλοιπες πολιτείες της Νέας Αγγλίας, ενώ ακόμη και στις μακρινές Καρολίνες (πιθανόν με την ανάμνηση των Διακηρύξεων του Μέκλενμουργκ) έμοιαζαν να ξεκινούν παράλληλα κινήματα, η συνωμοσία των Κινγκινάτων κινδύνευε να ναυαγήσει.

        Στις αρχές όμως του 1787, όπως είδαμε, επετεύχθη η καταστολή της Εξεγέρσεως Σαίης, ενώ, εξαιρουμένης της Ρόουντ Αϊλαντ, η μόνη επιβίωση παρόμοιων κινημάτων σε άλλες πολιτείες ήταν μια πληθωριστική τάση με την κυκλοφορία χαρτονομίσματος, μεγάλες ποσότητες του οποίου εξέδιδαν οι περισσότερες πολιτείες στην διάρκεια αυτής της περιόδου. Βεβαίως, οι απόπειρες επιβολής της κυκλοφορίας χαρτονομίσματος αντίστοιχου με το χρυσό και το ασήμι στάθηκαν μάταιες σε κάθε περίπτωση, με χαρακτηριστικότερο παράδειγμα εκείνο της Νέας Ιερσέης, της οποίας το χαρτονόμισμα κατήντησε ουσιαστικά άχρηστο για τους κατοίκους της, επειδή δεν γινόταν δεκτό στην Νέα Υόρκη ή την Φιλαδέλφεια, που ήσαν μεν εκτός πολιτείας, αλλά δεχόντουσαν το μεγαλύτερο μέρος του εμπορίου της. Στην Νότια Καρολίνα, το κίνημα υπέρ του λαού, υπό την γενική αυταπάτη της περιόδου, ότι η αναγκαστική επιβολή της κυκλοφορίας χαρονομίσματος ευνοούσε την υπόθεση των φτωχών, δημιούργησε μια σειρά μυστικών οργανώσεων μασκοφόρων και κουκουλοφόρων, καλούμενων Λέσχες Υποδείξεων, με σκοπό να τρομοκρατούν όσους δεν εννοούσαν να δεχθούν το χαρτονόμισμα στην ονομαστική του αξία; άλλά οι "Λέσχες Υποδείξεων" γρήγορα κατήντησαν, στα χέρια των ηγετών τους, όργανα γενικής τρομοκρατίας, και περισσότερο χρήσιμα στην αντίδραση των Κινγκινάτων παρά σε οποιονδήποτε άλλον. Το πιο παράδοξο χαρακτηριστικό της ιδέας αυτής της περιόδου (προερχόμενης όπως είδαμε από τις μάταιες απόπειρες της Ρόουντ Αϊλαντ να δημιουργήσει μιαν οικονομική επανάσταση δια της νομοθετικής οδού, με βάση την παληά κυβερνητική οργάνωση), ήταν πως οι Κινγκινάτοι, και εκείνοι ποι συνωμοτούσαν μαζύ τους, τελούσαν υπό την ίδια ακριβώς αυταπάτη, πως οι φτωχότερες τάξεις θα ευνονούνταν από την κυκλοφορία χαρτονομίσματος, κι έτσι, οι Κινγκινάτοι περιέλαβαν στην συνωμοσία τους -αν και δευτερευόντως - την διακοπή εκδόσεως αυτού που αποκαλούσαν "κουρελόχαρτα," όπου ήταν δυνατόν. Εν προκειμένω, όπως ιστορικά έχει συμβεί και σε πολλές άλλες περιπτώσεις, η κάθε πλευρά έπαιρνε στην πράξη μια θέση πόρρω απέχουσα από την υπόλοιπη ιδεολογία της.

        Στην Μασσαχουσέττη, εν τω μεταξύ, η θανατική καταδίκη που επιβλήθηκε στους αιχμαλώτους αντάρτες είχε γίνει πολιτικό θέμα καθολικής σημασίας στις κοινοπολιτειακές εκλογές την άνοιξη του 1787, και ο Ιωάννης Χάνκοκ, που είχε χρηματίσει πρώτος κυβερνήτης της Κοινοπολιτείας, καθώς και πρώτος Πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών, έθεσε υποψηφιότητα για κυβερνήτης της Κοινοπολιτείας ξανά το 1787, υποσχόμενος την χορήγηση γενικής αμνηστείας στους αντάρτες. Βάσει αυτής της εκλογικής υποσχέσεως, ο Χάνκοκ εξελέγη κυβερνήτης, και δόθηκε αμνηστεία στους πρώην αντάρτες, είτε αιχμαλώτους είτε φυγάδες, υπό τον όρο ότι στο εξής η πολιτική τους διαμαρτυρία θα περιορίζετο στην συμμετοχή σε εκλογικές εκστρατείες. Επί του παρόντος, η δραστηριότης των ανταρτών της Νέας Αγγλίας περιορίζετο τώρα αναγκαστικά στο πολιτικό εκλογικό έργο με στόχο την εμπόδιση της συνωμοσίας των Κινγκινάτων.

        Από την άλλη μεριά, η Εταιρία των Κινγκινάτων βρήκε την θέση της ριζικά αλλαγμένη από τον καιρό της Συνόδου Ανναπόλεως. Η μυστική σύνοδος, που επρόκειτο να συγκληθεί στην Φιλαδέλφεια την ερχόμενη άνοιξη, είχε σχεδιασθεί αρχικά ως καλυμμένη συνωμοσία για την σταδιακή εγκαθίδρυση μιας δικτατορίας, πρώτα με την οικοδόμηση μιας πόλεως στο τέρμα της διώρυγος στον Πότομακ κοντά στους Μεγάλους Καταρράκτες, και κατόπιν βαθμιαία, με κέντρο την πόλη αυτή, την εκτόπιση της Πρώτης Δημοκρατίας από την δικτατορία (όπως την ονόμαζαν οι Κινγκινάτοι, "μια πληρέστερη ένωση") εξαπλούμενη από το κέντρο αυτό. Ακόμη και μετά το πολιτικό πραξικόπημα στην Ρόουντ Αϊλαντ, η βαθμιαία πορεία εξακολουθούσε να φαντάζει ως ο καλύτερος τρόπος διεκπεραιώσεως της συνωμοσίας. Αλλά η Εξέγερση Σαίης μετέβαλε το όλο πλαίσιο, και κατέστη βέβαιο πως η σύνοδος της Φιλαδελφείας που θα συνερχόταν τον Μάϊο θα χρειαζόταν να εκτυλίξει την όλη συνωμοσία αμέσως, προκειμένου να ανατρέψει την υφιστάμενη ομοσπονδιακή κυβέρνηση, αλλιώς δεν θα μπορούσε ίσως να την υλοποιήσει καθόλου, εάν δινόταν χρόνος στις επαναστατικές κινήσεις να προχωρήσουν στο σκοπό τους. Ακόμη και μετά την καταστολή της Εξεγέρσεως Σαίης τον Φεβρουάριο του 1787, εξακολουθούσε να υπάρχει κίνδυνος να τους προλάβει το κίνημα οργανώνοντας τις δικές του κυβερνητικές μορφές - αν όχι στην Μασσαχουσέττη ή την Ρόουντ Αϊλαντ, κάπου αλλού - κι έτσι οι Κινγκινάτοι δεν είχαν και πολύν καιρό στην διάθεσή τους για να πραγματοποιήσουν την "πληρέστερη ένωσή τους." Δεν υπήρχε τίποτε άλλο από πλευράς τους να κάνουν, από το να καταστήσουν την επικείμενη Σύνοδο της Φιλαδελφείας μια συνωμοτική συνάντηση για την μεθόδευση ανατροπής της κυβερνήσεως των Ηνωμένων Πολιτειών.

        Στην γενικευμένη κατάσχεση των εργατικών εργοστασίων που ακολούθησε την καταστολή της Εξεγέρσεως Σαίης, καθώς επίσης και στους λίγους μύλους που ήσαν ήδη υπό κατασκευήν στην Μασσαχουσέττη και την Ρόουντ Αϊλαντ, οι καπιταλιστές έσπευδαν πυρετωδώς να ετοιμάσουν, έστω προσωρινά, την κατάσταση, ώστε να προσλάβουν εργάτες, ενώ, όσο προχωρούσαν η οικοδόμηση και η αναδιάρθρωση, ακόμη και οι αγρότες αποσπούντο από τα χωριά τους για να δουλέψουν στους μύλους, και, εξαπλώνοντας την απασχόληση, και ταυτόχρονα φέρνοντας εργάτες και αγρότες υπό τον έλεγχο του καπιταλιστικού συστήματος, η πραγματική επαναστατική τάση τελικά κατεστάλη, και μάλιστα πολύ αποτελεσματικότερα παρ' ότι θα είχε γίνει με την στρατιωτική νίκη της κοινοπολιτειακής πολιτοφυλακής. η Εξέγερση Σαίης ξεπήδησε από τις γενικές συνθήκες ανεργίας που συνοδεύουν τις τακτικές κρίσεις υφέσεως, τις εγγενείς στο καπιταλιστικό σύστημα, και οι επανστατικές τάσεις που αναδύονται σε μια τέτοια περίπτωση μπορούν εύκολα να εξισορροπηθούν με την προσφορά οποιασδήποτε σχεδόν μορφής μισθωτής εργασίας - μάθημα που οι καπιταλιστές έμαθαν το 1787, και χρησιμοποίησαν επωφελώς στις διάφορες επόμενες οικονομικές κρίσεις στην Αμερική.

        Ακόμη και στην Ρόουντ Αϊλαντ, όπου ένα πραξικόπημα είχε θέσει το νομοθετικό σώμα υπό τον έλεγχο των εργατο-αγροτικών ομάδων, ενθαρρύνθηκε η οικοδόμηση εργοστασίων, επειδή η μεταποίηση στην Νέα Αγγλία είχε συνδεθεί ως επί το πολύ με τον δημοκρατικό έλεγχο από μέρους των εργατών, και θεωρήθηκε εύλογο, κατά κάποιον τρόπο, ότι η οικοδόμηση εργοστασίων αποτελούσε καθεαυτή μιαν ενίσχυση των δικαιωμάτων του λαού. Δεν είχε ακόμη συνειδητοποιηθεί ότι αυτά τα ίδια τα εργοστάσια, με διαφορετική τώρα μορφή οργανώσεως, από μια αυστηρά δημοκρατική βασισμένη στην εργασία αντί του κεφαλαίου, θα ήταν ένα όπλο στα χέρια του καπιταλιστή, ούτως ώστε, όσο περισσότερα τέτοια εργοστάσια λειτουργούσαν, τόσο περισσότερο θα μπορούσε να καταπιέζεται ο εργάτης.

        Η Εξέγερση Σαίης έφερε επίσης όλα τα πιο πλούσια στοιχεία, και τα άμεσα παρακολουθήματά τους, οριστικά με το μέρος της συνωμοσίας των Κινγκινάτων για την ανατροπή της Πρώτης Δημοκρατίας. Το Κονγκρέσσο είχε όντως παραμείνει ουδέτερο στην διάρκεια της Εξεγέρσεως Σαίης, και αναγνώριζε την κυβέρνηση της Ρόουντ Αϊλαντ, η οποία ήταν άλλο τόσο ταμπού για την ομάδα αυτήν. Ως αποτέλεσμα, όλοι οι μεγάλοι γαιοκτήμονες και χρηματιστές άρχισαν να το θεωρούν επιτακτικό να απαλλάξουν εαυτούς από μια τέτοια συνομοσπονδία, και να την αντικαταστήσουν με κάτι που θα δρούσε αποφασιστικά προς καταστολήν κάθε απόπειρας κατακτήσεως λαϊκών δικαιωμάτων. Η ιδέα της δημοκρατίας, στην οποία αντιτίθεντο κατ' ιδίαν ανέκαθεν, αλλά την ανέχονταν για πολεμικούς σκοπούς, έγινε τώρα ο στόχος επιθέσεως από μέρους αυτών των πλουσιοτέρων στοιχείων, που επιχειρούσαν να διαδώσουν την άποψη, ότι η πρώτιστη αναγκαιότης μιας πολιείας ήταν η ανεπιφύλακτη υπακοή στην εξουσία - σε ευθεία αντίφαση προς τις αρχές της Διακηρύξεως της Ανεξαρτησίας, βεβαίως.

        Το ταμπού ως προς την παραμικρή μνεία σχετικά με την εξέγερση των εργατών ήταν τέτοιο, που κρίθηκε αναγκαίο να προταθεί μια εισηγητική απολογία, όταν δημοσιεύθηκε στην Βοστώνη το 1788 ένα ιστορικό της εξεγέρσεως (από την πλευρά της Κοινοπολιτείας, φυσικά). Προφανώς γύρω στην εποχή αυτήν ο όρος carriage άρχισε να χρησιμοποιείται κανονικά με την έννοια του ιππήλατου επιβατικού οχήματος, ενώ προηγουμένως σήμαινε την μεταφορά, ή και την συμπεριφορά. Μετά την Εξέγερση Σαίης όμως, ο εν λόγω τύπος οχήματος δεν μπορούσε πλέον να ονομάζεται "σαιζ" όπως πριν, επειδή η προφορά της λέξεως παραθύμιζε το όνομα Σαίης.

        Η Εξέγερση Σαίης κατεστάλη, πράγματι, αλλά ο πανικός που είχε κυριεύσει τους μεγάλους χρηματιστές και γαιοκτήμονες, τους εξέχοντες πολιτικούς, και τους οπαδούς όλων αυτών, έγινε μεγαλύτερος από κάθε άλλη φορά, και το πολιτικό πραξικόπημα της Ρόουντ Αϊλαντ, που κρατούσε ακόμη και προσέφερε καταφύγιο στους αντάρτες του Σαίης, συνέβαλλε στην αύξηση αυτού του πανικού.

        162. Το Βορειοδυτικό Διάταγμα.  Εν τω μεταξύ, η κεντρική κυβέρνηση της Πρώτης Δημοκρατίας έχανε σε υποστήριξη και από τις δύο πλευρές. Οι Κινγκινάτοι επετύγχαναν να γεμίσουν το Κονγκρέσσο με πολλούς από τους φίλους τους, πράγμα που, βεβαίως, τους εστοίχιζε την εμπιστοσύνη των επαναστατικών στοιχείων, κάτι που φάνηκε ιδιαίτερα μετά την αποστολή του Τζέφφερσον, συγγραφέα της Διακηρύξεως της Ανεξαρτησίας, στην Γαλλία, και την παραπομπή των προτάσεών του στις ελληνικές καλένδες. Εξ άλλου, οι Κινγκινάτοι, και τα πλουσιότερα στοιχεία, που συνέρρεαν τώρα με ταχείς ρυθμούς στην πλευρά των Κινγκινάτων, πάσχιζαν να απαξιώσουν την υφιστάμενη κυβερνητική μορφή, ώστε να συναντήσουν μικρότερη αντίθεση στην συνωμοσία τους περί ανατροπής της. Εκαναν προς τούτο ό,τι μπορούσαν προκειμένου να κωλυσιεργήσουν το Κονγκρέσσο, και να το εμποδίσουν να ολοκληρώσει οποιοδήποτε σημαντικό έργο.

        Αρκετές συνταγματικές προσθήκες είχαν προταθεί προκειμένου να επιτρέψουν στο Κονγκρέσσο να συγκεντρώσει δικά του εισοδήματα αντί να απευθύνεται στις Πολιτείες για συνδρομές. Και εδώ πάλι όμως, οι οπαδοί των Κινγκινάτων εμπόδιζαν την ψήφιση των προσθηκών αυτών, επειδή δεν αποτελούσε μέρος του σχεδίου τους να έχει η Αμερική οικονομικά αυτάρκη κυβέρνηση, εκτός από εκείνη που λογάριαζαν να επιβάλουν οι ίδιοι. Στην όλη σύγχυση ήλθε το 1787 να συμβάλει η Πολιτεία της Νέας Υόρκης, που άρχισε να επιβάλλει τελωνειακούς δασμούς σε ο,τιδήποτε εισαγόταν από άλλες πολιτείες, ενέργεια που απείλησε σχεδόν να διαλύσει την συνομοσπονδία, όταν συνδυάστηκε με την έλειψη υποστηρίξεως του Κονγκρέσσου από άλλες κατευθύνσεις. Εξ αιτίας αυτού η Πολιτεία της Νέας Υόρκης αντιτάχθηκε σθεναρά σε όλες τις προσπάθειες αποδόσεως αυτής της πηγής εισοδήματος στο Κονγκρέσσο. Μια από τις προταθείσες συνταγματικές προσθήκες απέτυχε μάλιστα να υιοθετηθεί, εξ αιτίας και μόνο της απορρίψεως της Νέας Υόρκης (αφού από το σύνταγμα της Πρώτης Δημοκρατίας απαιτείτο η έγκριση των αναθεωρήσεων εκ μέρους όλων των Πολιτειών). Οι οπαδοί των Κινγκινάτων είχαν όντως καταφέρει να παγιδεύσουν το ίδιο το Κονγκρέσσο, στην νέα του έδρα στην πόλη της Νέας Υόρκης, με το τελωνειακό φράγμα μιας μεμονωμένης Πολιτείας.

        Το Κονγκρέσσο λοιπόν αναγκάσθηκε να στραφεί, για μιαν ύστατη στήριξη, στην Βορειοδυτική Επικράτεια - το μόνο πράγμα που μπορούσε να ελέγξει απ' ευθείας. Το σχέδιο του Τζέφφερσον είχε μπει για τα καλά στο ράφι, μαζύ με όλες τις άλλες προτάσεις του, όταν οι Κινγκινάτοι κατάφεραν να σταλεί ως πρέσβυς στην Γαλλία, και η πλευρά αυτή ήταν γενικώς υπέρ μιας δικτατορικής μορφής διακυβερνήσεως της Βορειοδυτικής Επικρατείας, αντί της δημοκρατικής. Ομως οι Κινγκινάτοι δεν ήσαν ακόμη στην εξουσία, ενώ υπήρχαν πολλοί θιασώτες μιας δημοκρατικής μορφής κυβερνήσεως, και των δικαιωμάτων της Διακηρύξεως της Ανεξαρτησίας. Επίσης, οι έποικοι που είχαν ήδη φθάσει στα Βορειοδυτικά, όπως και εκείνοι που ανεμένοντο, ενδεχομένως να τρομοκρατούντο και να έφευγαν, αν η προτεινόμενη από τους Κινγκινάτους δικτατορία ήταν να παραγίνει σκληρή. Κατά συνέπεια, κατέληξαν εν τέλει σε ένα συμβιβασμό, κατά τον οποίο η "περιφέρεια," όπως η απόφαση που υιοθετήθηκε τελικά ονόμαζε την επικράτεια, θα εκυβερνάτο αρχικά από ένα κυβερνήτη διορισμένον από το Κονγκρέσσο, ο οποίος θα είχε απόλυτη εξουσία. Ομως, μόλις ο πληθυσμός της περιφερείας έφθανε τις 25.000, θα εξελέγετο από τους κατοίκους της ένα νομοθετικό σώμα με κάποιες συμβουλευτικές εξουσίες, ασκώντας έτσι ορισμένα δικαιώματα περιορισμού των εξουσιών του κυβερνήτη. Οι γαλλο-καναδοί που ζούσαν στην επικράτεια θα μπορούσαν να διατηρήσουν ορισμένους από τους ιδιοκτησιακούς θεσμούς των, ενώ μέσα στην ίδια απόφαση περιλαμβανόταν και μια πολιτική προστασίας των ιθαγενών ερυθρών φυλών.

        Το "Διάταγμα της Βορειοδυτικής Επικρατείας," όπως ψηφίσθηκε τελικά τον Μάϊο του 1787, ενσωμάτωνε αυτά τα χαρακτηριστικά, και προέβλεπε αδρά την εγκαθίδρυση κανονικών Πολιτειών στα Βορειοδυτικά, μακροπρόθεσμα, προβαίνοντας έτσι σε κάποια παραχώρηση προς το αρχικό σχέδιο του Τζέφφερσον. Ομως, εκεί που ο Τζέφφερσον είχε σχεδιάσει να κάνει την Βορειοδυτική περιοχή δέκα Πολιτείες αμέσως, τώρα προεβλέπετο να περιμένουν μέχρι που η κάθε μελλοντική Πολιτεία να φθάσει τις 70.000 σε πληθυσμό. Οι προβλεπόμενες Πολιτείες προσδιορίζοντο σε όχι λιγότερες από τρεις ούτε περισσότερες από πέντε, και σημειώνονταν τα όριά τους. Για το σχέδιο των τριών Πολιτειών, είχαν χαραχθεί δύο γραμμές από βορρά έως νότο αντιστοιχώντας επακριβώς στα σημερινά σύνορα του Οχάιο, της Ινδιάνας, και του Ιλλινόις, και φθάνοντας μέχρι τα σύνορα του Καναδά, ενώ προεβλέπετο ακόμη πως θα μπορούσαν να δημιουργηθούν δύο επί πλέον Πολιτείες βορείως μιας γραμμής από ανατολάς έως δυσμών μέσω "της νότιας καμπής ή άκρου της λίμνης Μίτσιγκαν." Αυτή η "Νότια Καμπή" τοποθετείτο κοντά στην σημερινή πόλη Γκάρυ, και το βόρειο σύνορο του Οχάιο είναι ουσιαστικά στην ίδια γραμμή, ενώ τα βόρεια σύνορα της Ινδιάνας και του Ιλλινόις έχουν μετακινηθεί βορειότερα, για να τους εξασφαλίσουν διέξοδο στην Λίμνη Μίτσιγκαν. Το σχήμα των προτεινομένων Πολιτειών που περιγράφεται στο Διάταγμα της Βορειοδυτικής Επικρατείας, όπως ψηφίσθηκε από την Πρώτη Δημοκρατία, λοιπόν, ουσιαστικά εχάραζε την σημερινή δομή των Πολιτειών στην περιοχήν αυτή.

        Εξ αιτίας του γεγονότος ότι κύριοι προμηθευτές εποίκων στα Βορειοδυτικά την εποχή εκείνη ήσαν η Μασσαχουσέττη και το Κοννέκτικατ, αποφασίσθηκε να καταργήσουν τελείως την δουλεία στην Βορειοδυτική Επικράτεια, και το Διάταγμα δεν επέτρεπε "ούτε δουλεία ούτε μη εθελουσία υπηρεσία" στην περιφέρεια, ειμή μόνον ως ποινή κακουργήματος. Ας σημειωθεί, εν προκειμένω, ότι η τελική κατάργηση της δουλείας από τις Ηνωμένες Πολιτείες το 1865 σχεδόν αντέγραφε κατά λέξη την απόφαση αυτή του Κονγκρέσσου της Πρώτης Δημοκρατίας ως προς την μόνη περιοχή επί της οποίας το Κονγκρέσσο είχε τον πλήρη έλεγχο. Το βόρειο σύνορο της δουλείας οριζόταν έτσι στον Ποταμό Οχάιο μέχρι τον Μισσισσιππή.

        Ενα πιο σημαντικό χαρακτηριστικό του Βορειοδυτικού Διατάγματος, όπως τελικά ψηφίσθηκε το 1787, ήταν η υιοθέτηση διατάξεων προστασίας ορισμένων πολιτικών δικαιωμάτων, όπως η ελευθερία θρησκείας και λόγου, ούτως ώστε οι οποιοιδήποτε έποικοι στην περιοχή θα μπορούσαν να έχουν την προστασία του Κονγκρέσσου εν προκειμένω, παρά το γεγονός ότι η μορφή διακυβερνήσεως ήταν προσωρινά μια απόλυτη δικτατορία.

        Η κυβέρνηση που οργανώθηκε λοιπόν για την "Επικράτεια των Ηνωμένων Πολιτειών Βορειοδυτικώς του Ποταμού Οχάιο," όπως ήταν η πλήρης ονομασία της, ήλεγχε στην πράξη ένα πολύ μικρό τμήμα της επικρατείας - κυρίως κατά μήκος του Ποταμού Οχάιο, και κάποια σημεία των Ποταμών Ουάμπας και Ιλλινόις. Θεωρητικά η δικαιοδοσία της κυβερνήσεως της "περιφερείας" αυτής εξετείνετο από τον Ποταμό Οχάιο μέχρι τις Μεγάλες Λίμνες, και από τα σύνορα της Πεννσυλβανίας μέχρι τον Μισσισσιππή, όμως στην πραγματικότητα ο έλεγχός της ήταν πολύ περιορισμένος. Το βόρειο τμήμα αυτής της επικρατείας - αυτό που σήμερα είναι το Μίτσιγκαν και το Ουισκόνσιν - τελούσε υπό βρεττανική κατοχή, κατά το μέρος που δεν ήταν υπό τον έλεγχο των φυλών, και η απαλλαγή από την βρεττανική κατοχή (που ήταν αντίθετη στους όρους της συνθήκης του 1783) ήταν ένα από τα διπλωματικά μπερδέματα που η Πρώτη Δημοκρατία δεν βρήκε ποτέ τον χρόνο να εξομαλύνει. Η ακτή της Λίμνης Ηρης, πάλι, είχε κάποιους λιγοστούς οικισμούς, όπως το Σαντούσκυ και το Κλήβελαντ, αλλά αυτοί τελούσαν υπό τον έλεγχο του Κοννέκτικατ, ως ένα είδος απομακρυσμένης αποικιακής κτήσεως, ονόματι "Δυτική Εφεδρεία." Το μεγαλύτερο μέρος της επικρατείας τελούσε υπό την πραγματική κατοχή των ερυθρών φυλών. Αν και το Κονγκρέσσο ανέλαβε να προστατεύει αυτές τις φυλές στην κατοχή τους, οι οικιστές δεν άφησαν ποτέ την υπόσχεση του Κονγκρέσσου να σταθεί εμπόδιο στην πορεία καταλήψεως των φυλετικών εδαφών, όταν το κέφι τους τούς οδηγούσε εκεί. Και, στο σημείο αυτό, αν και η Πρώτη Δημοκρατία ήταν πραγματικά με το μέρος των φυλών, όπως ανελάμβανε να κάνει βάσει του Διατάγματος, η Δεύτερη Δημοκρατία, που ήλθε στα πράγματα λίγο μετά το Διάταγμα, έπαιρνε πάντοτε το μέρος των εποίκων σε οξύνσεις του είδους.

        Αν και η Βορειοδυτική Επικράτεια, ως νεόκοπη κυβερνητική οντότης, έγινε γνωστή ως "περιφέρεια," και δεδομένου ότι θα μπορούσε αργότερα να διαιρεθεί σε περισσότερες "περιφέρειες," έτσι που, για λίγο, ο όρος "περιοχή" κατέληξε να περιγράφει μια περιοχή υπό απόλυτο Ομοσ&#