Κεντρική Σελίδα των Αρχείων      Περιεχόμενα      Επόμενο Κεφάλαιο

         Η νέα κυβέρνηση δεν παρέλαβε τίποτε από την παληά, εκτός από το σύστημα του Ταχυδρομείου και την Βορειοδυτική Επικράτεια, αφού το Κονγκρέσσο του 1788 είχε επιτυχώς εξαλείψει κάθε ίχνος της Πρώτης Δημοκρατίας. Η Βορειοδυτική Επικράτεια είχε τελέσει επί αρκετά χρόνια υπό τον ουσιαστικό έλεγχο της Εταιρίας των Κινγκινάτων, με επί κεφαλής τον Ουάσινγκτων. Και, με την έλευση της Δεύτερης Δημοκρατίας, ο Κυβερνήτης Σαιντ Κλαιρ άλλαξε το όνομα της Βορειοδυτικής πρωτεύουσας από Λοσάντιβιλλ σε Κινγκινάτοι [Σινσινάτι]. Εκτός των δύο αυτών μερών της ομοσπονδιακής διοικήσεως, η Δεύτερη Δημοκρατία έπρεπε να οικοδομήσει τα πάντα από την αρχή. Και από την άποψη αυτή ακολούθησε επιτυχημένες επαναστατικές μεθόδους, αφού έχουμε ήδη δει πως οι επαναστάσεις αποτυγχάνουν του σκοπού τους στον βαθμό που παραλαμβάνουν και προσπαθούν να λειτουργήσουν ή να ελέγξουν οποιοδήποτε κομμάτι της προηγούμενης διοικήσεως. Η Δεύτερη Δημοκρατία δεν έκανε τώρα αυτό το λάθος: δεν παρέλαβε τίποτε, και οικοδόμησε από την βάση, ενώ ο Ουάσινγκτων και οι Κινγκινάτοι του αναλάμβαναν στο μεταξύ την πλήρη ευθύνη της καταστάσεως.

         Από εδαφική άποψη, η Δεύτερη Δημοκρατία ήταν ατελής στο ξεκίνημά της. Η Πρώτη Δημοκρατία διεκδικούσε, με την ειρηνευτική συνθήκη του 1783, μια περιοχή εκτεινόμενη από τον Καναδά μέχρι τις Φλόριδες, και από τον Ατλαντικό μέχρι τον Μισσισσιππή. Αλλά, μέσα σε αυτήν, τον καιρό που διαλύθηκε η Πρώτη Δημοκρατία, υπήρχαν δύο περιφέρειες -το Βέρμοντ και το Κεντάκυ- οι οποίες διατηρούσαν την ανεξαρτησία τους από τις Ηνωμένες Πολιτείες, ενώ η περιφέρεια της Λίμνης Μίτσιγκαν, η άκρη της Βορειοδυτικής Επικρατείας, τελούσε ακόμη υπό βρεττανική κατοχή, αν και επί χάρτου είχε παραδοθεί δια της ειρηνευτικής συνθήκης. Επιπροσθέτως, η Δεύτερη Δημοκρατία, στην αρχή αρχή, δεν είχε επίσης ούτε την Ρόουντ Αϊλαντ και την Βόρειο Καρολίνα, που και οι δυό τους έγιναν πλήρως ανεξάρτητα κράτη την Τετάρτη, 4 Μαρτίου 1789, με τον σχηματισμό της Δεύτερης Δημοκρατίας. Η κατάκτηση της "Πολιτείας του Φρανκλίνου," που ήταν η πρώην αποικία της Βατάουγκα, από την Βόρειο Καρολίνα το 1785, σήμαινε πως η επικράτεια της Δεύτερης Δημοκρατίας δεν ήταν καν συνεχής, αφού τα διεκδικούμενα από την Βόρεια Καρολίνα εδάφη, από τον Ατλαντικό ώς τον Μισσισσιππή, έκοβαν τις νέες Ηνωμένες Πολιτείες στα δυό. Η Νότιος Καρολίνα και η Τζώρτζια δεν ήσαν προσπελάσιμες από τις υπόλοιπες Ηνωμένες Πολιτείες, παρ' εκτός δια θαλάσσης, χωρίς να διασχίζει κανείς το εντελώς ανεξάρτητο κράτος της Βόρειας Καρολίνας. Στην Νέα Αγγλία, η ανεξαρτησία της Ρόουντ Αϊλαντ και του Βέρμοντ, που παρέμεναν εκτός της Δεύτερης Δημοκρατίας, αν και δεν προξενούσε διακοπή επικοινωνίας, παρέμενε σύμβολο ααμφισβητήσεως του νέου καθεστώτος.

         Το Κονγκρέσσο του 1789 οργάνωσε εν συνεχεία την νέα κυβέρνηση, περιλαμβάνοντας ένα σύστημα Ομοσπονδιακών δικαστηρίων με Προεδρικό διορισμό (αντιπαραβάλετε το "Εκανε δικαστές εξαρτώμενους μόνο από την δική του βούληση για την διατήρηση του αξιώματός τους" της Διακήρύξεως της Ανεξαρτησίας), ένα υπουργικό συμβούλιο για τον Ουάσινγκτων, και μια μόνιμη στρατιωτική οργάνωση υποκείμενη στον έλεγχο του Ουάσινγκτων. Ο Θωμάς Τζέφφερσον, που είχε σταλεί πρέσβυς στην Γαλλία ενώ επωάζετο η συνωμοσία των Κινγκινάτων, τώρα ανακλήθηκε και έλαβε την θέση του Υπουργού, ως υπεύθυνος για τα εξωτερικά θέματα, αφού θεωρήθηκε πως μια τέτοια θέση είχε περισσότερες πιθανότητες να του κλείσει το στόμα, παρά αν ήταν σε μια ξένη χώρα ως αντιπρόσωπος των Ηνωμένων Πολιτειών. Η πολύ σημαντικότερη θέση του Υπουργού Οικονομικών δόθηκε στον Αλέξανδρο Χάμιλτων, πιστό μέλος της Εταιρίας των Κινγκινάτων.

         Με τον τερόπο αυτόν, έστω και με την διασπασμένη επικράτεια με την οποία ξεκίνησε η Δεύτερη Δημοκρατία, σχηματίσθηκε μια ισχυρή κυβερνητική οργάνωση, αρκούντως συγκεντρωτική ώστε να εισπράττει τους φόρους της και να διατηρεί τον Ουάσινγκτων στην αρχή, ως το κέντρο κάθε εξουσίας, για τις ένδεκα Πολιτείες στην νέα Ενωση και για την Βορειοδυτική Επικράτεια.

         Στην διάρκεια του μεσοδιαστήματος μεταξύ Πρώτης και Δεύτερης Δημοκρατίας, υπήρχαν ήδη σποραδικές απόπειρες οργανώσεως αυτής της τάσεως κατά των Κινγκινάτων για την υπεράσπιση της δημοκρατίας έναντι της αριστοκρατίας. Στον Νότο, ήταν κυρίως μια κίνηση υπέρ της συγκεντρώσεως της εξουσίας στις Πολιτειακές κυβερνήσεις μάλλον παρά στην ομοσπονδιακή οργάνωση - μια επιστροφή στην αποκέντρωση της Πρώτης Δημοκρατίας, ενώ στην Νέα Αγγλία η έμφαση δινόταν πολύ περισσότερο στα ατομικά δικαιώματα, και βασιζόταν εν πολλοίς στα κατάλοιπα της Εξεγέρσεως Σαίης, και ακόμη, σε κάποια έκταση, μπόρεσε να στρατευθεί γύρω από το μάλλον αναποτελεσματικό πραξικόπημα που κρατούσε πάντα την Ρόουντ Αϊλαντ εκτός της Δεύτερης Δημοκρατίας. Στις μεσοπολιτείες, η αντίθεση προς την αριστοκρατία επικεντρωνόταν κυρίως περί τα υπολείματα των πάλαι ποτέ Υιών της Ελευθερίας και το σύμμαχο δίκτυο οργανώσεων που τους πλαισίωνε, το οποίο προετοιμαζόταν κατά την διάρκεια του χειμώνα του 1788 να οργανωθεί προς υπεράσπιση της ελευθερίας και της δημοκρατίας. Η παληά μυστική οργάνωση, οι Υιοί του Ταμενούντ (ή Τάμμανυ), μια παραφυάδα της αρχικής ομοσπονδιακής οργανώσεως της Ομοσπονδίας των Λενάπων, προχωρούσε τώρα στην ανοικτή οργάνωσή της για τον σκοπό αυτόν, και, στην πόλη της Νέας Υόρκης, συνέστησαν σωματείο το καλοκαίρι του 1789 υπό τον τίτλο Εταιρία Τάμμανυ, που ήταν τότε μια συνέχεια της ομοσπονδιακής οργανώσεως των Λενάπων, και σχηματίσθηκε με σκοπό την συστράτευση όσων ήσαν αντίθετοι στην νέα αριστοκρατία που απειλούσε, υπό τους Κινγκινάτους, να καταβροχθίσει τις Ηνωμένες Πολιτείες. Η Εταιρία Τάμμανυ ήταν, εν τούτοις, μια πολύ πιο συντηρητική ομάδα, τον καιρό που εμφανίσθηκε ανοικτά, από την παληά επαναστατική μυστικήν οργάνωση από την οποία καταγόταν. Σηματοδότησαν μάλιστα την μεταβολή τους αυτή αλλάζοντας την "ονομαστική τους εορτή" του Τάμμανυ από την 1η Μαΐου, την παληά επαναστατική επέτειο (παρμένη από τον Πόλεμο των Πεκότων του 1637) στις 12 Μαΐου.

         Το θέρος του 1789, υπήρξε μια ξαφνική επί πλέον επιπλοκή εν σχέσει προς το όλο θέμα από μια απρόσμενη πηγή. Οι Κινγκινάτοι και οι φίλοι τους έτρεμαν ακόμη μια επανάληψη της Εξεγέρσεως Σαίης σε κάθε σχεδόν σημείο της Αμερικής ανά πάσα στιγμή, και η ανανέωση μιας τέτοιας κινήσεως, εάν είχε καταστεί δυνατή τότε, θα μπορούσε να απέβαινε αληθινός κίνδυνος για την νέα κυβέρνηση. Αλλά η αναβίωση της κινήσεως της Εξεγέρσεως Σαίης ήρθε από διαφορετική κατεύθυνση. Το καλοκαίρι του 1789 έφθασαν ειδήσεις από την άλλη άκρη του ωκεανού, ότι την Τρίτη, 14 Ιουλίου, είχε συμβεί μια διευρυμένη επανάληψη του πριν από τρία χρόνια ξεσηκωμού του Νορθχάμπτον, όταν ένα εξαγριωμένο πλήθος στο Παρίσι, συγκεντρωμένο αναπάντεχα από το πουθενά, είχε κυκλώσει και κυριεύσει την εκεί φυλακή, όπως ακριβώς ένα παρόμοιο πλήθος είχε καταλάβει το δικαστικό μέγαρο του Νορθχάμπτον το καλοκαίρι του 1786. Υπήρχαν και άλλα χαρακτηριστικά αυτού του απρόσμενου ξεσηκωμού στην Γαλλία που τον συνέδεαν με τα διάφορα αντάρτικα κινήματα στην Αμερική, όπως η χρήση του συνθήματος "Ζακ [Ιάκωβος]" από τις μυστικές εταιρίες (από το οποίο οι γάλλοι επαναστάτες ονομάσθησαν Ιακωβίνοι), που μοιάζει σαν αντίγραφο των οργανώσεων "Τζο Μπούνκερ" της Μασσαχουσέττης στη διάρκεια της Εξεγέρσεως Σαίης. Οι κραυγές, επίσης, "ελευθερία" και "ισότης," και άλλα συνθήματα που έμοιαζαν παρμένα από την Διακήρυξη της Ανεξαρτησίας, καθώς και η επαναστατική φιλολογία που κυκλοφορούσε στον Καναδά το 1775 (όπως απλουστεύθηκε από τις μετέπειτα εξελίξεις μέχρι την Εξέγερση Σαίης), και η χρήση του όρου "σύνοδος" για να υποδηλώσει ένα επαναστατικό συμβούλιο (που ήταν ασφαλώς μια χρησιμοποίηση της λέξεως κατά την Επανάσταση Σαίης, αλλά το όλως αντίθετο στην Αμερική λίγους μήνες αργότερα, όταν η συνωμοσία της Φιλαδέλφειας υιοθέτησε τον τίτλο αυτόν, οπότε η γαλλική χρήση της λέξεως πρέπει ορισμένως να προήλθε από την Αμερική μεταξύ Αυγούστου 1786 και Μαΐου 1787).

         Στην Αμερική, η αντίθεση στο πραξικόπημα των Κινγκινάτων δεν έχασε καιρό να στρατευθεί υπέρ της Γαλλικής Επαναστάσεως, και να κηρύξει την Γαλλία την μεγάλη ελπίδα ελευθερίας και δημοκρατίας στον κόσμο. Ακολουθώντας το παράδειγμα των Ιακωβίνων στην Γαλλία, οι αντίπαλοι του νέου καθεστώτος στην Αμερική ονόμασαν εαυτούς Ρεπουμπλικάνους, και οργάνωσαν, όπως στην Γαλλία, "Δημοκρατικές λέσχες" παντού. Από αυτές τις περιστάσεις, οι ομάδες που αντιτίθεντο στο υπάρχον καθεστώς κατέληξαν να ονομάζονται "Δημοκρατικοί - Ρεπουμπλικάνοι." Ο Τζέφφερσον, αναγνωρίζοντας στην Γαλλική Επανάσταση πολλές από τις διδασκαλίες που είχε κηρύξει δια της Διακηρύξεως της Ανεξαρτησίας, έγινε θερμός υποστηρικτής της Γαλλικής Επαναστάσεως, και ο πιο εξέχων Δημοκρατικός - Ρεπουμπλικάνος της αντιπολιτευτικής κινήσεως, αν και η δράση του εμποδιζόταν από το γεγονός ότι κατείχε κυβερνητική θάση.

         Οι Δημοκρατικοί - Ρεπουμπλικάνοι πήραν την πολιτική θέση που ήταν γνωστή τότε ως "Σφικτή Δομή," δηλαδή, του περιορισμού των ομοσπονδιακών εξουσιών αυστηρώς στον κατάλογο που αναγραφόόταν στο Σύνταγμα, και της επιλύσεως κάθε ενδεχομένης αμφισβητήσεως εις βάρος της ομοσπονδιακής κυβερνήσεως. Οι Ομοσπονδιακοί, από την άλλη πλευρά, που είχαν συνωμοτήσει να εγκαταστήσουν την νέα κυβέρνηση ακριβώς για να συγκεντρώσουν τον έλεγχο στο πρόσωπο ενός μόνον ανδρός, και να υπονομεύσουν τις Πολιτειακές κυβερνήσεις, υπερθεμάτιζαν της "Χαλαρής Δομής," που για την εξυπηρέτησή της παρέπεμπαν στις ρήτρες που έβαλαν στο Σύνταγμα (οι οποίες έγιναν γνωστές ως οι "Ελαστικές Ρήτρες") επίτηδες, ούτως ώστε η ομοσπονιακή οργάνωση να μπορεί να αναλαμβάνει τον έλεγχο όποτε ήθελε. Στις ρήτρες, μεταξύ των ομοσπονδιακών εξουσιών καταγράφονται: "Να προβλέπει για την κοινή άμυνα και την γενική ευημερία των Ηνωμένων Πολιτειών," και "Να θέτει όλους τους αναγκαίους και καταλλήλους νόμους για την άσκηση των προειρημένων εξουσιών." Οι ρήτρες αυτές, εάν ερμηνευθούν αρκετά χαλαρά, θα μπορούσαν να καταλύσουν ολοσχερώς κάθε Πολιτειακή εξουσία και όλα τα ατομικά πολιτκά δικαιώματα, και να κάνουν την ομοσπονδιακή οργάνωση απόλυτο κυρίαρχο της χώρας. Η πρώτη πολιτική σύγκρουση επί του ζητήματος αυτού ήλθε όταν ο Αλέξανδρος Χάμιλτων, το μέλος των Κινγκινάτων επί κεφαλής του Θησαυροφυλακίου, πρότεινε την εγκατάσταση μιας κεντρικής τράπεζας για τις Ηνωμένες Πολιτείες - κάτι που οφείλετο και πάλι στον φόβο της Εξεγέρσεως Σαίης, που έπληττε το αναπτυσσόμενο τραπεζικό σύστημα το ίδιο όπως και την κυβέρνηση. Εν προκειμένω, οι Δημοκρατικοί - Ρεπουμπλικάνοι - μεταξύ των οποίων υπήρχαν πολλοί που είχαν πολεμήσει στις γραμμές της Εξεγέρσεως Σαίης - προέβαλλαν σε αντίθεση το επιχείρημα ότι η εγκαθίδρυση τραπεζών υπερέβαινε τις συνταγματικές εξουσίες της ομοσπονδικαής κυβερνήσεως, αφού το Σύνταγμα δεν έκανε λόγο περί μιας τέτοιας επεκτάσεως των Ομοσπονδιακών Εξουσιών, ενώ οι Ομοσπονδιακοί παρέπεμπαν στην ρήτρα της "γενικής ευημερίας" - όμως το σημαντικότερο ήταν το γεγονός πως στην εξουσία βρίσκονταν οι Ομοσπονδιακοί, και μπορούσαν να περάσουν το δικό τους.

         Οι Δημοκρατικοί - Ρεπουμπλικάνοι συνενώθησαν βαθμιαία σε μια πολιτική οργάνωση όλων εκείνων που, ξεκινώντας από οποιαδήποτε άποψη, ήσαν αντίθετοι στις καταχρήσεις της Ομοσπονδιακής εξουσίας. Αυτό το κόμμα αντιμετώπιζε προσωρινά εμπόδια εξ αιτίας της ευθυγραμμίσεώς του με την Γαλλική Επανάσταση, αλλά παρ' όλα ταύτα αντανακλούσε τις αμερικανικές τάσεις, συνολικά, πολύ καλύτερα από τους Ομοσπονδιακούς, ώστε να είναι η μόνη πολιτική κομματική οργάνωση που λειτούργησε συνεχώς στις Ηνωμένες Πολιτείες σε όλη την διάρκεια της Δεύτερης Δημοκρατίας.

         170. Οι Δυστροπούσες Πολιτείες.  Είδαμε ότι η Δεύτερη Δημοκρατία καταλάμβανε πολύ μικρότερη επικράτεια από όση κατείχε η Πρώτη Δημοκρατία, και η επικράτειά της δεν ήταν καν συνεχόμενη. Βόρειος Καρολίνα, Ρόουντ Αϊλαντ, Βέρμοντ, Κεντάκυ - οι Πολιτείες στις οποίες είχε κηρυχθεί η ανεξαρτησία, ή είχε επιτευχθεί περισσότερο από δύο μήνες πριν από την Διακήρυξη της Ανεξαρτησίας - παρέμειναν εκτός Δεύτερης Δημοκρατίας, αγνοώντας την νέα κυβέρνηση. Το Βέρμοντ και το Κεντάκυ, είναι αλήθεια πως δεν είχαν αναγνωρισθεί από την Πρώτη Δημοκρατία, και έχοντας κυρηχθεί εκτός νόμου τότε, έκλιναν μάλλον υπέρ της Δεύτερης Δημοκρατίας, εφ' όσον το νέο καθεστώς θα απέβαινε φιλικό. Δεν ίσχυε το ίδιο για την Βόρειο Καρολίνα και την Ρόουντ Αϊλαντ.

         Στην Βόρειο Καρολίνα, το κύριο σημείο αντιθέσεως προς την Δεύτερη Δημοκρατία καλύφθηκε όταν οι συνταγματικές τροπολογίες του "Νόμου των Δικαιωμάτων" υποβλήθησαν πραγματικά στις Πολιτείες από το νέο Κονγκρέσσο, κι έτσι τον Νοέμβριο του 1789 συνεκλήθη στην Πολιτεία αυτή μια δεύτερη "σύνοδος", η οποία επικύρωσε το καινούργιο Σύνταγμα. Αυτό έδωσε στην Δεύτερη Δημοκρατία την εδαφική συνέχεια που εστερείτο αρχικά. Ομως η μικρή Ρόουντ Αϊλαντ κάθε άλλο παρά ικανοποιήθηκε.

         Οι πολιτικές των Ομοσπονδιακών ήσαν, από πάσης απόψεως, ακριβώς η ανατροπή όλων όσα αντιπροσώπευε το κίνημα του 1786 στην Ρόουντ Αϊλαντ. Η κεντρική εθνική τράπεζα που πρότεινε ο Αλέξανδρος Χάμιλτων είχε προφανώς προορισμό να χρησιμεύσει ως ένας μηχανισμός συλλογής στο ακέραιο των ίδιων εκείνων χρεών που το πραξικόπημα της Ρόουντ Αϊλαντ προτίθετο να καταργήσει, να αναβάλει, ή να ελαττώσει. Οσο γινόταν όλο και περισσότερο φανερό ότι το νεό καθεστώς είχε πρόθεση ειδικά να καταστείλει τέτοια κινήματα όπως εκείνο της Ρόουντ Αϊλαντ, φυσικά η τελευταία αυτή δεν μπορούσε παρά να μένει ανεξάρτητη, όσο μπορούσε να αντέχει. Εγινε κάθε προετοιμασία, ξεκινώντας από τις 4 Μαρτίου 1789, όταν άρχισε η Δεύτερη Δημοκρατία, ώστε να αναλάβει η Ρόουντ Αϊλαντ όλες τις λειτουργίες ενός πλήρως ανεξαρτήτου έθνους.

         Μια απόφαση του νομοθετικού σώματος της Ρόουντ Αϊλαντ τον Μάρτιο του 1789 διακήρυττε πως "η Ενωση που μέχρι σήμερα υφίστατο μεταξύ της Πολιτείας της Ρόουντ Αϊλαντ και των Πρόβιντενς Πλαντέισιονς και δώδεκα ακόμη Πολιτειών, υπό το όνομα των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής, διαλύθηκε, και ένδεκα από αυτές τις Πολιτείες σχημάτισαν μια νέα Ενωση," και οι άλλες Πολιτείες αναφέρονταν έκτοτε από την Ρόουντ Αϊλαντ επισήμως ως "οι πρώην Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής." Αυτό δείχνει ολοκάθαρα πως το πραξικόπημα των Κινγκινάτων του 1789 θεωρήθηκε, όχι ως συνταγματική αναθεώρηση, παρά ως μια πραγματική ανατροπή μιας νόμιμης κυβερνήσεως. Για τον Καγκελλάριο Λιβινγκστων της Νέας Υόρκης, οι μόνες Ηνωμένες Πολιτείες που αναγνώριζε άρχισαν στις 4 Μαρτίου 1789. Για το νομοθετικό σώμα της Ρόουντ Αϊλαντ, οι μόνες Ηνωμένες Πολιτείες που αναγνώριζαν έπαψαν να υπάρχουν την ημέρα εκείνη.

         Με την απόφαση αυτή, η Ρόουντ Αϊλαντ προέβλεπε ένα τελωνειακό δασμό για όλα τα εισαγόμενα αγαθά από ξένες χώρες "εκτός των πρώην Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής," και την υιοθέτηση νομισματικών μονάδων που να συμμορφώνονται με τα όποια κριτήρια ήθελαν υιοθετηθεί στις "πρώην Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής." Η πρόθεση ήταν προφανής, να αντιμετωπίσουν την Δεύτερη Δημοκρατία εν είδει ξένης χώρας, αλλά με στενότερη από τις άλλες χώρες σχέση προς την Ρόουντ Αϊλαντ, χάριν του γεγονότος ότι είχε προϋπάρξει ήδη μια ομοσπονδία. Ομως η Ρόουντ Αϊλαντ θεωρούσε προφανώς εαυτήν ως ανεξάρτητο έθνος, και, γι' αυτήν, δεν υφίσταντο πλέον Ηνωμένες Πολιτείες.

         Καθώς, το 1786, η απάντηση των καπιταλιστών στο πραξικόπημα της Ρόουντ Αϊλαντ ήταν το μποϋκοτάρισμα των προερχομένων από αυτήν αγαθών, και καθώς τα ίδια αυτά στοιχεία ήσαν τώρα στην εξουσία χάρη στο δικό τους πολιτικό πραξικόπημα, το μποϋκοτάζ έγινε ημιεπίσημο - αναγνωρισμένο από τον Γεώργιο Ουάσινγκτων και από τον στρατό και το ναυτικό του, αν όχι από το Κονγκρέσσο - και τα σύνορα με την Ρόουντ Αϊλαντ σχεδόν κλείσθηκαν εντελώς απ' έξω. Ο οικονομικός αποκλεισμός του μικρού έθνους, που δεν υπήρξε ποτέ αύταρκες από πλευράς αγροτικών προϊόντων, στάθηκε σχεδόν ολοσχερής. Η ίδια η Ρόουντ Αϊλαντ αναγκάσθηκε να επιβάλει αποκλεισμό στην εξαγωγή σιτηρών, και η κατάσταση ήταν σχεδόν κατάσταση πολιορκίας, αν και με πολλά ακόμη περιθώρια λαθρεμπορικών δραστηριοτήτων.

         Μια από τις ενέργειες της Πολιτείας της Ρόουντ Αϊλαντ στην διάρκεια αυτής της περιόδου ήταν η οργάνωση της πρώτης εταιρίας υπέρ της καταργήσεως της δουλείας. Η κίνηση αυτή υπήρξε σαφώς εχθρική έναντι της Δεύτερης Δημοκρατίας, καθώς η δουλεία υπήρξε ένα από τα δίδυμα οικονομικά συστήματα που είχαν επικρατήσει εκεί. Εδινε επίσης στην Πολιτεία μια ευκαιρία να εκφρασθεί υπέρ των ατομικών δικαιωμάτων και της ελευθερίας. Με τον τρόπο αυτόν, σχεδόν εγκαινιάσθηκε κάπως επίσημα ένα κίνημα που έμελλε αργότερα να σαρώσει τον θεσμό της δουλείας μακριά από την Αμερική.

         Τα αποθέματα τροφίμων στην Ρόουντ Αϊλαντ λιγόστευαν βαθμιαία, παρ' όλες τις προσπάθειες συντηρήσεως, και παρά το λαθρεμπόριο που διεξήγετο δια των συνόρων της. Η Ρόοουντ Αϊλαντ συρόταν κυριολεκτικά στην υποταγή δια της λιμοκτονίας, και τον Μάϊο του 1790 συνεκλήθη μια νέα σύνοδος, που επικύρωσε το Σύνταγμα του νέου καθεστώτος, θέτοντας έτσι τέρμα στον αποκλεισμό, τελικώς, μετά από δέκα τέσσερις μήνες, και δίνοντας στην Δεύτερη Δημοκρατία τον έλεγχο της ίδιας επικράτειας που διέθετε η Πρώτη Δημοκρατία. Το πραξικόπημα της Ρόουντ Αϊλαντ τερματίσθηκε, και πολλές από τις αλλαγές που είχε κάνει το νομοθετικό σώμα στην διάκεια της τετραετίας του πραξικοπήματος ακυρώθηκαν με την πράξη επικυρώσεως του Συντάγματος της Δεύτερης Δημοκρατίας.

         Με το Βέρμοντ και το Κεντάκυ τα πράγματα ήσαν διαφορετικά. Εδώ ήταν ζήτημα αναγνωρίσεώς τους ως ξεχωριστών Πολιτιεών με δική τους κυβέρνηση μάλλον, παρά ως μερών της Νέας Υόρκης και της Βιρτζίνιας αντίστοιχα, όπως επέμενε να τα αντιμετωπίζει η Πρώτη Δημοκρατία. Είναι αλήθεια πως, κατά το Σύνταγμα, η συναίνεση της Νέας Υόρκης και της Βιρτζίνιας αντιστοίχως θα ήταν αναγκαία για την αναγνώριση. Ομως ένα μικροπραγματάκι, όπως το σύνταγμα, δεν ενοχλούσε τον Γεώργιο Ουάσινγκτων. Οπως είχαν τώρα τα πράγματα, εκείνος που κατείχε μόνιμο στρατό ήταν η ομοσπονδιακή κυβέρνηση αντί των Πολιτιεών, και καθώς ο Ουάσινγκτων ήταν ο μοναδικός άρχων αυτού του στρατού, υπεύθυνος έναντι κανενός απολύτως για τους χειρισμούς του, του αρκούσε απλώς να υπαινιχθεί στις αρχές της Βιρτζίνιας και της Νέας Υόρκης πως δεν θα είχαν δικαίωμα στην ομοσπονδιακή προστασία, εκτός αν συναινούσαν στην ένταξη του Βέρμοντ και του Κεντάκυ αντιστοίχως στην Ενωση. Επειδή ο θεσμός της δουλείας στον Νότο, και του καπιταλισμού στην Νέα Υόρκη, ανησυχούσαν ήδη μη τυχόν και η ισορροπία δυνάμεων στο Κονγκρέσσο εξελιχθεί σε βάρος τους, το Κεντάκυ δεν μπόρεσε να ενταχθεί μέχρι που να συμφωνηθεί η συναίνεση της Νέας Υόρκης για την εισδοχή του Βέρμοντ. Αυτές οι δύο πολιτείες έγιναν δεκτές στην καινούργια Ενωση επικυρώνοντας το Σύνταγμα, όπως η Βόρεια Καρολίνα και η Ρόουντ Αϊλαντ, ενώ οι μεταγενέστερες εντάξεις νέων Πολιτειών έγιναν με πράξεις του Κονγκρέσσου που δημιουργούσαν Πολιτειακές κυβερνήσεις. Η διαφορά αυτή οφείλεται πιθανότατα στο γεγονός ότι το Βέρμοντ και το Κεντάκυ είχαν λειτουργήσει ως Πολιτείες πριν εγκαινιασθεί η Δεύτερη Δημοκρατία.