ΚΕΦΑΛΑΙΟ XXIX

ΠΤΩΣΗ ΤΩΝ ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑΚΩΝ

        Αν και αληθεύει πως η Μεγάλη Βρεττανία δεν αναγνώρισε τις Ηνωμένες Πολιτείες περισσότερο απ' όσο η Γαλλία, το καθεστώς των Ομοσπονδιακών αναζητούσε ευκαιρία να τα χαλάσει με την Γαλλική Επανάσταση, ιδίως αφ' ότου η αντιπολίτευση χρησιμοποιούσε την Γαλλική Επανάσταση ως πρότυπο. Η γαλλική απόρριψη του απεσταλμένου του Ανταμς εξελήφθη λοιπόν ως προσβολή της τιμής της Αμερικής, και, ενώ το Κονγκρέσσο δεν ήθελε να εκδώσει μια πραγματική κήρυξη πολέμου κατά της Γαλλίας, ο Πρόεδρος προέβη στην έναρξη εχθροπραξιών χωρίς να συμβουλευθεί το Κονγκρέσσο. Ως αποτέλεσμα, κατά την διάρκεια της διοικήσεως του Ανταμς, μεταξύ Ηνωμένων Πολιτειών και Γαλλίας υπήρξε μια "ντε φάκτο" εμπόλεμη κατάσταση, κατά την οποία έλαβαν χώρα πολλές ναυμαχίες, καίτοι δεν υπήρχε επίσημη κήρυξη πολέμου από καμμία πλευρά.

        Εν πρώτοις, η πολιτογράφηση των αλλοδαπών δυσχεράνθηκε με την επιβολή της προϋποθέσεως παραμονής δεκατεσσάρων ετών. Κατόπιν, για να εμποδίσουν τους αλλοδαπούς για τους οποίους οι επίσημοι δεν ενέκριναν την απόκτηση αυτής της προϋποθέσεως, ψηφίσθηκε ένας "Νόμος περί Αλλοδαπών," που εξουσιοδοτούσε τον Πρόεδρο να δίνει εικοσιτετράωρη προειδοποίηση εγκαταλείψεως των Ηνωμένων Πολιτειών, έτσι που η απέλαση των αλλοδαπών κατήντησε μια συνοπτική διαδικασία, χωρίς να χρειάζεται να προσδιορίζονται οι λόγοι γι' αυτήν.

        Η εξουσία κατάφερνε έτσι βαθμιαία να περιορίσει περισσότερο την έκφραση γνώμης στην Αμερική, αλλά ο Νόμος περί Αλλοδαπών άρχιζε να καταγγέλλεται σε πολλές αρχές ως παραβίαση της Χάρτας των Δικαιωμάτων, και επομένως εκτός των ορίων εξουσίας των Ομοσπονδιακών. Σε αυτή την άποψη ο Πρόεδρος Ανταμς απήντησε με την ψήφιση μέσω του Κονγκρέσσου του ενός "Νόμου περί Στάσεως," ο οποίος επέβαλλε βαριά πρόστιμα και ποινές φυλακίσεως σε όποιον ασκούσε καθ' οιονδήποτε τρόπο κριτική στον Πρόεδρο ή το Κονγκρέσσο, προφορικά, γραπτά, ή δια του τύπου. Οι ενέργειες της κυβερνήσεως που ακολούθησαν αμέσως μετά δείχνουν πως ο νόμος αυτός είχε πρόθεση την πλήρη καταστολή κάθε αντιπολιτεύσεως. Ο νόμος αυτός ψηφίσθηκε στο Κονγκρέσσο την επέτειο της Γαλλικής Επαναστάσεως, Σάββατο, 14 Ιουλίου 1798.

        Οι εκδότες αντιπολιτευτικών εφημερίδων εντοπίσθησαν και καταδικάσθησαν στα γρήγορα σε βαρειές ποινές φυλακίσεως, για διάφορες παρατηρήσεις που ερμηνεύθησαν ως επικριτικές της διοικήσεως, ενώ οι αρχές βάλθηκαν να συλλαμβάνουν όποιον θεωρείτο ύποπτος για αντίθεση προς το Ομοσπονδιακό κόμμα, με την οποιαδήποτε πρόχειρη κατηγορία. Οποιος κατηγορούμενος, πάλι, έβρισκαν πως πίστευε στην δημοκρατία, καταδικαζόταν ευθύς με όποια κατηγορία του είχαν τυχόν προσάψει. Οι υποθέσεις εκδικάζονταν γενικά σε Ομοσπονδιακά αντί Πολιτειακών δικαστήρια, ενώ επισημάνθηκε τότε πως οι κατηγορίες αφορούσαν παρατηρήσεις κατά του Προέδρου. Τα εντάλματα ήσαν ένορκα και εκτελούντο από κάποιον αστυνομικό διορισμένο από τον Πρόεδρο, εκδικάζοντο ενώπιον δικαστή διορισμένου από τον Πρόεδρο, και, στα περισσότερα Ομοσπονδιακά δικαστήρια, οι ένορκοι επιλέγοντο αυθαιρέτως από τον αστυνομικό, ενώ όποιος δεν υιοθετούσε πλήρως τον Νόμο περί Στάσεως αυτομάτως εθεωρείτο ακατάλληλος να υπηρετήσει ως ένορκος. Ακόμη και η αντίθεση στον Νόμο περί Στάσεως, ή η τοποθέτηση υπέρ της ανακλήσεώς του, θεωρήθηκε από ορισμένα Ομοσπονδιακά δικαστήρια κολάσιμη βάσει του ίδιου αυτού Νόμου.

        Η λαϊκή αντίσταση στον Νότο πήρε διαφορετική μορφή από τις διαδηλώσεις του Βορρά, ήταν όμως παρούσα και στις δύο περιοχές. Στον Νότο, ετίθετο μάλλον ζήτημα καταχρήσεως της Πολιτειακής εξουσίας, ενώ στον Βορρά ήταν περισσότερο θέμα ατομικών δικαιωμάτων. Το Νομοθετικό σώμα της Βιρτζίνιας ψήφισε αποφάσεις που κήρυσσαν τους Νόμους περί Αλλοδαπών και περί Στάσεως αντισυνταγματικούς, και υπερβαίνοντες την εξουσία που είχαν παραχωρήσει οι Πολιτείες στην Ομοσπονδιακή κυβέρνηση, και πρότεινε, με τρόπο ασαφή και αστήρικτο, να ενωθούν οι Πολιτείες προκειμένου να αποφασίσουν μια νέα συνταγματική σύνοδο για να διορθώσουν την κατάσταση. Το Νομοθετικό σώμα του Κεντάκυ ακολούθησε, και, καθώς υποτίθετο πως οι αποφάσεις της Βιρτζίνιας είχαν προταθεί από τον Αντιπρόεδρο Θωμά Τζέφφερσον, πρότεινε στον ίδιο να συντάξει ένα σχέδιο αποφάσεων εκ μέρους των. Στις αποφάσεις του Κεντάκυ, δηλωνόταν όχι μόνο πως οι περί ών ο λόγος νόμοι ήσαν αντισυνταγματικοί, παρά επίσης πως η λύση ήταν η ακύρωση δια της πλήρους ασκήσεως της Πολιτειακής εξουσίας, η οποία θα όφειλε να ασκηθεί προκειμένου να προστατευθούν οι παραβάτες των νόμων αυτών. Και οι αποφάσεις του Κεντάκυ υπαινίσσοντο περαιτέρω ότι, εάν κανένα άλλο μέτρο δεν έπιανε, ως η έσχατη λύση θα εξετάζετο η αποχώρηση από τη Ενωση.

        Οι νομοθετικές αποφάσεις της Βιρτζίνιας και του Κεντάκυ εστάλησαν στα νομοθετικά σώματα των άλλων Πολιτειών, χωρίς όμως να βρουν θετική ανταπόκριση. Στον Βορρά, οι Πολιτιεακές κυβερνήσεις ζούσαν ακόμη με έντονο τον φόβο της Εξεγέρσεως Σαίης, ιδίως στην Μασσαχουσέττη, όπου, ακόμη και στα 1798, οι αρχές της Κοινοπολιτείας θυμόντουσαν πάντοτε πολύ ζωηρά τον χειμώνα του 1786, όταν το κοινοπολιτειακό καθεστώς μόλις κατάφερε να γλυτώσει την εξολόθρευση από αυτόν τον χωρίς προηγούμενο λαϊκό ξεσηκωμό. Ακόμη και στις Καρολίνες, που κανονικά ήσαν κάπως φιλικές προς την Βιρτζίνια, κυριάρχησαν οι ίδιες σκέψεις στα νομοθετικά σώματα, καθώς ένα κίνημα συμπαθείας προς την Εξέγερση Σαίης είχε επικρατήσει εκεί στα 1786 και 1787. Τα νομοθετικά σώματα του Βορρά, και δη εκείνο της Μασσαχουσέττης, απήντησαν λοιπόν αρνητικά, και απερίφραστα, στις Αποφάσεις του 1798 της Βιρτζίνιας και του Κεντάκυ - επειδή το πνεύμα της δημοκρατίας ήταν ακόμη ισχυρό στις λαϊκές τάξεις, και οι Πολιτειακές κυβερνήσεις φοβούνταν τον λαό.

        Αν και οι διοικήσεις στις Βόρειες Πολιτείες υποστήριζαν σταθερά την Ομοσπονδιακή Κυβέρνηση στο ζήτημα του Νόμου περί Στάσεως, η πραγματική αντίσταση προήλθε ακριβώς από εκεί. Στην Βιρτζίνια και το Κεντάκυ δεν υπήρξε παρά μια αντιπαράθεση μεταξύ αρχών -Πολιτειακών έναντι Ομοσπονδιακών- στην οποία ο λαός ουσιαστικά έμεινε αμέτοχος. Αλλά στον Βορρά η όλη αντίσταση ερχόταν από τον λαό, που ερχόταν αντιμέτωπος τόσο με την Πολιτειακή όσο και με την Ομοσπονδιακή αντίθεση.

        Με τον τρόπο αυτό αναδύθηκε στον Βορρά μια πολιτική αντίσταση, μια παθητική αντίσταση ατόμων τα οποία αψηφούσαν τους νόμους που έκριναν αντισυνταγματικούς ως παραβιάζοντες τα δικαιώματα της ελευθερίας του λόγου και της ελευθεροτυπίας. Στο Βέρμοντ ένας εκδότης φυλακίσθηκε επειδή δήλωσε ότι μπορούσε να υποστηρίζει ένα στέλεχος της εκτελεστικής εξουσίας που τηρούσε τα συνταγματικά δικαιώματα, αλλά όχι και κάποιον που δεν τα σεβόταν. Σχεδόν αμέσως μετά από αυτό, μια αναβίωση των παληών "στύλων ελευθερίας" εξαπλώθηκε σε ολόκληρη την Νέα Αγγλία, ξεκινώντας από την νοτιοδυτική γωνιά του Βέρμοντ και τον τομέα μεταξύ Βοστώνης και Πρόβιντενς. Οι στύλοι της ελευθερίας εν προκειμένω ήσαν στύλοι μπηγμένοι στο έδαφος, ντυμένοι με κόκκινο, ή κόκκινο, άσπρο και μπλε, και έφεραν πλακάτ με ανώνυμες καταγγελίες των Νόμων περί Αλλοδαπών και περί Στάσεως. Υπήρχε μια οργάνωση πίσω από αυτά, που αυτοτιτλοφορείτο οι "Ανδρες του '75" και ισχυριζόταν πως ξαναζωντάνευε την παληά ιδέα της πολιτικής ανυπακοής, τα μέλη όμως της οποίας δεν έγιναν ποτέ επακριβώς γνωστά στο ευρύ κοινό. Από πού ξεκίνησε η αρχική ιδέα για την παθητική αντίσταση και τους στύλους της ελευθερίας, και ποιός ήταν ο εμπνευστής της, δεν έγινε ποτέ γνωστό, και φαίνεται πως κατέληξε σε ένα από εκείνα τα επαναστατικά κινήματα χωρίς ηγέτες που υπήρξαν τόσο συνηθισμένα στην ιστορία της Νέας Αγγλίας. Η εξέγερση είχε επικεντρωθεί γύρω από ένα ορισμένο τομέα του νοτιοδυτικού Βέρμοντ, περιλαμβάνοντας το Μπέννινγκτον και το Γουώλλινγκφορντ. Και ίσως είναι απλή σύμπτωση ότι, στο κέντρο της ίδιας περιοχής, βρισκόταν η πόλη του Αρλινγκτον, η οποία απαριθμούσε μεταξύ των πολιτών της τον Δανιήλ Σαίης, που τόσο είχε διακριθεί στις επαναστατικές δραστηριότητες της Μασσαχουσέττης το 1786.

        Στην Μασσαχουσέττη η δραστηριότητα αυτή επικεντρωνόταν περί το Ντέντχαμ και το Ουόλπολ, από τα οποία μπόρεσε να εξαπλωθεί στην Βοστώνη και την Πρόβιντενς, ενώ ο δρόμος μεταξύ Βοστώνης και Πρόβιντενς ήταν σχεδόν πηγμένος στους στύλους ελευθερίας. Μια παρόμοια δραστηριότητα κυριαρχούσε περί το Χάρτφορντ. Οι Ομοσπονδιακοί βάλθηκαν να οργανώνουν εταιρίες με ειδικό σκοπό την κατεδάφιση των στύλων ελευθερίας, ενώ στό Ντέντχαμ η κατάληξη ήταν το ξέσπασμα μιας καθολικής μάχης με συμμετοχή όλου του πληθυσμού.

        Ο Θωμάς Ανταμς, εκδότης των Ανεξάρτητων Χρονικών της Βοστώνης, και μακρινός συγγενής του Προέδρου, έγραψε ένα κύριο άθρο σχετικά με αυτό το συμβάν, δηλώνοντας ότι, πριν από καμμιά εικοσαριά χρόνια, οι στύλοι ελευθερίας που κατήγγειλλαν την διοικητική αυθαιρεσία ενθαρρύνονταν από τις Ηνωμένες Πολιτείες ως εκδήλωση πατριωτισμού, ότι ήταν αληθές πως στα '75 οι βρεττανοί κατεδάφισαν αυτούς τους στύλους, πράγμα που ήταν χαρακτηριστικό της τυραννίας των, ότι στα '98 η αμερικάνικη Ομοσπονδιακή Κυβέρνηση έκανε ακριβώς το ίδιο, χωρίς όμως να είναι τυραννική, επειδή ο Νόμος περί Στάσεως απαγόρευε να την αποκαλούν έτσι. Για το άρθρο αυτό, ο Θωμάς Ανταμς εισέπραξε μια σοβαρή ποινή φυλακίσεως. Ενας από τους άνδρες του Ντέντχαμ που είχαν διακριθεί στην ύψωση των στύλων ελευθερίας εκεί, η οποία προκάλεσε τόσες ταραχές, συνελήφθη στο Αντόβερ, και μεταφέρθηκε για να δικασθεί στην Βοστώνη, όπου και καταδικάσθηκε σε φυλάκιση, πολλώ μάλλον που όπως αποδείχθηκε ήταν άπορος και δεν μπορούσε να πληρώσει πρόστιμο. Ο άνθρωπος αυτός αποδείχθηκε πως ήταν ένας από τους αυθεντικούς άνδρες του λεπτού του 1775.

        Τότε οι Ομοσπονδιακοί βάλθηκαν να βρούνε κάποιο "σχέδιο" για να εντοπίσουν τους αντιπάλους της κυβερνήσεως μέσα στα νομοθετικά σώματα, και επιχείρησαν να συλλάβουν πρωτεργάτες της αντιπολιτεύσεως για συνωμοσία προς καταστρατήγηση του Νόμου περί Στάσεως. Την εποχή εκείνη, αν και όλες οι κυβερνήσεις των Βορείων Πολιτειών υποστήριζαν σταθερά τον Νόμο περί Στάσεως, σημεία αντιστάσεως υπήρχαν ακόμη και μέσα σε αυτούς τους κύκλους. Στο Βέρμοντ, κάποιοι δικαστές κατηγορήθησαν και αποβλήθησαν από το αξίωμά τους επειδή αρνήθησαν να επιβάλουν τον νόμο περί Στάσεως.

        Στην Πεννσυλβανία, όπου ήταν τότε η έδρα της Ομοσπονδιακής Κυβερνήσεως, δεν έλειψαν οι επικρίσεις εις βάρος της διοικήσεως μέσω τού τύπου -επικρίσεις που φαίνεται να προκλήθησαν σε μεγάλη έκταση από τους Νόμους περί Αλλοδαπών και περί Στάσεως- και η τετραετής καταδίκη που επιβλήθηκε σε ένα εκδότη της Φιλαδέλφειας δημιούργησε την αίσθηση σε ολόκληρη την Πεννσυλβανία, όπως και στις υπόλοιπες Ηνωμένες Πολιτείες, πως αυτός υπήρξε ένας μάρτυρας υπέρ του δικαιώματος της ελευθερίας του λόγου. Εξ αιτίας της φήμης ότι στο Ηστον οργάνωναν αντίσταση, εστάλησαν εκεί ομοσπονδιακά στρατεύματα για να επιβάλουν τον Νόμο περί Στάσεως, τους περίμενε όμως εκεί κάτι διαφορετικό από τα λόγια και το μελάνι του τύπου. Στο Ηστον τους υποδέχθηκε μια ομάδα οργισμένων γυναικών, που τους έρριχναν ζεματιστό νερό κατά πρόσωπο. Μερικές από αυτές τις γυναίκες συνελήφθησαν, συνολικά όμως τα Ομοσπονδιακά στρατεύματα υπέστησαν μιαν επαίσχυντη πανωλεθρία, και αποσύρθησαν από την Κομητεία Νορθχάμπρον, όπου βρίσκεται το Ηστον. Οι παθητικοί αντιστασιακοί στο Ντέντχαμ της Μασσαχουσέττης, ακούοντας τα νέα από την Πεννσυλβανία, μεγαλοποίησαν την ιστορία και την διέδοσαν σε ολόκληρη την Νέα Αγγλία ως μια νέα "εξέγερση του Νορθχάμπτον" -επωφελούμενοι του ονόματος της κομητείας αυτής της Πεννσυλβανίας για να φέρουν στην μνήμη εκείνον τον χωρίς προηγούμενο ξεσηκωμό του 1796, που πυροδότησε την Εξέγερση Σαίης στο Νορθχάμπτον της Μασσαχουσέττης.

        Στο Ντέντχαμ της Μασσαχουσέττης, ένα από τα ενεργή κέντρα της αντιστάσεως κατά του Νόμου περί Στάσεως, ανακαλύφθηκε ξαφνικά την στιγμή εκείνη, κρυμμένο στον σωρό των καυσόξυλων κάποιου που είχε πεθάνει πρόφατα, ένα παληό βιβλίο, που μιλούσε για μια δίκη στην Νέα Υόρκη το 1735, που είχε να κάνει με ένα παληό βρεττανικό νόμο περί στάσεως, και αναδείκνυε το ζήτημα της ελευθεροτυπίας. Αμέσως συγκεντρώθησαν συνδρομές, και το βιβλίο ανατυπώθηκε και κυκλοφορήθηκε ευρέως εν είδει προπαγανδιστικού υλικού κατά του Νόμου περί Στάσεως του 1798. Οι "Ανδρες του '75" δεν μπορούσαν να πουν επ' ευθείας την ιστορία τους στο κοινό, όμως η αντίθεση στους Νόμους περί Αλλοδαπών και περί Στάσεως (τους "Νόμους περί Φιμώσεως" όπως τους έλεγαν), όλο και αύξαινε, μεταξύ των απλών ανθρώπων του Βορρά, όσο και μεταξύ των πολιτικών του Νότου. Οπως δήλωσε ένας από τους αντιπολιτευόμενους τότε, εάν το Κονγκρέσσο προσπαθούσε να αποφασίσει πώς θα μπορούσε να γίνει περισσότερο μισητό, δεν θα μπορούσε να τα καταφέρει καλύτερα απ' ότι όταν ψήφισε τον Νόμο περί Στάσεως.

        Ενα από τα θέματα της δικαιοδοσίας του Ομοσπονδιακού δικαστηρίου, κατά το Σύνταγμα της Δεύτερης Δημοκρατίας, είναι οι αντιδικίες "μεταξύ μιας Πολιτείας και πολιτών μιας άλλης Πολιτείας." Υπό την διάταξη αυτή, ουκ ολίγες υποθέσεις είχαν τεθεί ενώπιον του Ανωτάτου Δικαστηρίου των Ηνωμένων Πολιτειών κατά Πολιτειακών κυβερνήσεων, ενώ δεν υπήρξε καμμία αμφισβήτηση ως προς την Ομοσπονδιακή δικαιοδοσία. Οταν, όμως, ήλθε μια υπόθεση κατά της Τζώρτζιας το 1792, δεν έγινε καμμία παράσταση αντιπροσώπων της Πολιτείας αυτής, η οποία απλώς αψήφισε κάθε προσπάθεια επιβολής της Ομοσπονδιακής δικαιοδοσίας, ακόμη και μετά την άμεση ερήμην καταδίκη της. Η Τζώρτζια νομιμοποιούσε εαυτήν ωε επικράτεια έναντι της Ομοσπονδιακής κυβερνήσεως, και η Πολιτειακή διοίκηση δεν είχε σκοπό να δεχθεί πως θα μπορούσε να δεσμεύεται από την Ομοσπονδιακή δικαιοσύνη επί οιουδήποτε ζητήματος. Η εν λόγω υπόθεση ενώπιον του Ανωτάτου Δικαστηρίου αφορούσε ένα ιδιωτικό συμβόλαιο, αλλά η Τζώρτζια έθεσε εν προκειμένω ζήτημα Ομοσπονδιακής δικαιοδοσίας, το οποίο το Ανώτατο δικαστήριο έλυσε εις βάρος της Τζώρτζιας. Επί κυβερνήσεως Ουάσινγκτων, υπήρχε σαφής πρόθεση πλήρους υπαγωγής όλων των Πολιτειακών κυβερνήσεων στην Ομοσπονδιακή, και τούτο ήταν ένα από τα μέσα που είχε προσχεδιάσει η συνωμοσία των Κινγκινάτων. Οι αντιπρόσωποι της Τζώρτζιας στο Κονγκρέσσο πρότειναν μια συνταγματική τροπολογία επ' αυτού, κατά την οποία: "Η δικαιοδοτική εξουσία των Ηνωμένων Πολιτειών δεν θα ερμηνεύεται ως εκτεινόμενη μέχρι καλύψεως οιουδήποτε νομικού ή δικαστικού ζητήματος, αφορώντος κατηγορία ή δίωξη εις βάρος μιας από τις Ηνωμένες Πολιτείες εκ μέρους πολιτών άλλης Πολιτείας, ή πολιτών ή υπηκόων οιουδήποτε ξένου Κράτους."

        Αυτή η πρόταση τροπολογίας πέρασε από το Κονγκρέσσο το 1794, και υποβλήθηκε στα Πολιτειακά Νομοθετικά σώματα, τα περισσότερα από τα οποία την είδαν ευνοϊκά, επειδή παρείχε στις Πολιτειακές κυβερνήσεις μια κάποια ανεξαρτησία, την οποία είχαν στερηθεί. Ομως η ψήφιση στο Κονγκρέσσο στάθηκε δύσκολη, και συνδέθηκε ευρέως με την εδαφική διεκδίκηση του Γιαζού. Τελικά συνομολογήθηκε, αν και δεν κατέληξαν σε οριστική συμφωνία, να κατοχυρώσει η Τζώρτζια την συνταγματική τροπολογία με αντάλλαγμα την παράδοση των εδαφικών διεκδικήσεών της πέρα από τα όρη στην Ομοσπονδιακή δικαιοδοσία. Η ανταλλαγή συντελέσθηκε το 1789, λίγο προ του Νόμου περί Στάσεως, και η Τζώρτζια έλαβε ως μερική αποζημίωση ένα κομμάτι της Ομοσπονδιακής λωρίδας που είχε απομείνει ακόμη από την Νοτιοδυτική Επικράτεια, όντας όμως στην πραγματικότητα κτήση των Τσερόκων. Ηταν μέρος της λωρίδας που είχε αρχικά παραχωρηθεί στην Πρώτη Δημοκρατία από μέρους της Νότιας Καρολίνας, και κανονικά θα έπρεπε να είχε επιστραφεί στην Νότια Καρολίνα, εφ' όσον η Ομοσπονδιακή Κυβέρνηση είχε τελειώσει με αυτήν. Ομως η Δεύτερη Δημοκρατία προτίμησε να την παζαρεύει στην Τζώρτζια, παρέχοντάς της έτσι μερικές από τις αρχικές εδαφικές διεκδικήσεις της Νότιας Καρολίνας.

        Η υπόλοιπη λωρίδα των Τσερόκων, μαζύ με εδαφικές διεκδικήσεις από τις οποίες παραιτήθηκε η Τζώρτζια εις αντάλλαγμα για την τελική ψήφιση της Ενδεκάτης Τροπολογίας, εντάχθηκε τελικά στην γνωστή τότε ως Επικράτεια Μισσισσιππή, όνομα που είχε ήδη δοθεί ανεπίσημα από την διοίκηση στην επίμαχο περιοχή Γιαζού. Το απώτατο τμήμα του εδάφους αυτού συνόρευε με τον Ποταμό Μισσισσιππή, αλλά το μεγαλύτερο μέρος, ιδίως η περισσότερο προσπελάσιμη ανατολική μερίδα, είχε την μόνη εφικτή του διέξοδο στα λιμάνια της Φλόριδας, όπως το Μπιλόξι, η Μομπάιλ και η Πενσακόλα, ενώ η προσπάθεια οργανώσεως και εποικισμού της περιοχής αυτής μοιραίως θα επέφερε περαιτέρω διαφωνίες με την Ισπανία για την χρησιμοποίηση των λιμένων της Φλόριδας, όπως ακριβώς και οι φασαρίες για την Νέα Ορλεάνη, που διαρκούσαν χρόνια.

        Αυτή η συνταγματική τροπολογία υπήρξε ορισμένως οπισθοδρόμηση για την αρχή της Ομοσπονδοποιήσεως, και ίσως να είχε κάποια σχέση με την προσπάθεια των Ομοσπονδιακών την ίδια χρονιά να ενισχύσουν την εξουσία τους δια των Νόμων περί Στάσεως και περί Αλλοδαπών. Εν τούτοις, κατέληξε απλώς σε μια περαιτέρω υποχώρηση της δυνάμεως των Ομοσπονδιακών.

        Λίγο μετά την ψήφιση των νόμων περί Στάσεως στις Ηνωμένες Πολιτείες, συνέβη αυτό που οι αντίπαλοι της κυβερνήσεως εξέλαβαν ως ένα ισχυρό πλήγμα για την υπόθεσή τους, όταν η Γαλλική Δημοκρατία κατέρρευσε με την κατάληψη της εξουσίας από τον Ναπολέοντα Βοναπάρτη, ο οποίος είχε θεωρηθεί ως μέγας επαναστατικός ηγέτης. Η Δημοκρατία διατηρείτο ακόμη, αλλά μόνον κατ' όνομα, με τον Βοναπάρτη ως "Διευθυντή" με απόλυτο έλεγχο. Αυτό άφησε τους Δημοκρατικούς-Ρεπουμπλικάνους στις Ηνωμένες Πολιτείες άναυδους. Στην Γαλλία, ένα μεγάλο τμήμα των Δημοκρατικών έγιναν ενθουσιώδεις υποστηρικτές του Βοναπάρτη, αφού αυτός υπήρξε μέλος της αρχικής τους επαναστάσεως, η τάση αυτή όμως, αν και παρουσιάσθηκε και στις Ηνωμένες Πολιτείες, υπήρξε πολύ λιγότερο συχνή στην Αμερική. Οι Δημοκρατικοί-Ρεπουμπλικάνοι είχαν στηριχθεί κατά πάντα στο παράδειγμα της Γαλλίας για την παγίωση της δημοκρατίας και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, και αυτό τώρα κατέρρεε μπροστά στα μάτια τους - έπρεπε λοιπόν είτε να αποκυρήξουν το γαλλικό παράδειγμα είτε να δικαιώσουν την δικτατορία. Η πλειοψηφία αρκέσθηκε απλώς να συνεχίσει με την αντίθεσή της προς τους Νόμους περί Α